Op 2 januari jl. vertrok ik samen met elf andere jongeren voor een maand naar Cambodja voor een vrijwilligerswerkproject in het weeshuis Peaceful Children Home II te Battambang. Al een paar dagen voor vertrek begonnen mijn zenuwen op te spelen, gezonde spanning. Ook vond ik het spannend om niet mijn vertrouwde mini scootmobiel mee te nemen maar in plaats daarvan een handbewogen rolstoel. De ‘mini scoot’ is veel fragieler en aan een rolstoel kan niet veel stuk gaan, was mijn redenering. Ik zou dus weer afhankelijk zijn van anderen om me van A naar B te verplaatsen en dat met mensen die ik nog niet kende.. ja een uitdaging zou het worden!

De eerste dagen in de hoofdstad Phnom Penh waren even wennen. Een kleine cultuurshock. Maar ik heb het allemaal over me heen laten komen en vooral mijn ogen uitgekeken. Wat een andere wereld! Het feit dat mijn kamer in het guesthouse op de eerste verdieping bleek te liggen in plaats van op de begane grond was een eerste punt waar ik me over heen moest zetten, maar ach het was immers maar voor drie nachten. Ook het in en uit de ‘tuktuk’, het vervoersmiddel van daar, bleek in het begin even zoeken te zijn naar de beste manier. Uiteindelijk had ik hierin mijn manier gevonden om zo efficiënt mogelijk in en uit de tuktuk te klimmen. Je wordt steeds creatiever. Op een gegeven moment presteerden we het om met vier of vijf mensen plus rolstoel in één tuktuk op pad te gaan!

Op 2 januari jl. vertrok ik samen met elf andere jongeren voor een maand naar Cambodja voor een vrijwilligerswerkproject in het weeshuis Peaceful Children Home II te Battambang. Al een paar dagen voor vertrek begonnen mijn zenuwen op te spelen, gezonde spanning. Ook vond ik het spannend om niet mijn vertrouwde mini scootmobiel mee te nemen maar in plaats daarvan een handbewogen rolstoel. De ‘mini scoot’ is veel fragieler en aan een rolstoel kan niet veel stuk gaan, was mijn redenering. Ik zou dus weer afhankelijk zijn van anderen om me van A naar B te verplaatsen en dat met mensen die ik nog niet kende.. ja een uitdaging zou het worden!

De eerste dagen in de hoofdstad Phnom Penh waren even wennen. Een kleine cultuurshock. Maar ik heb het allemaal over me heen laten komen en vooral mijn ogen uitgekeken. Wat een andere wereld! Het feit dat mijn kamer in het guesthouse op de eerste verdieping bleek te liggen in plaats van op de begane grond was een eerste punt waar ik me over heen moest zetten, maar ach het was immers maar voor drie nachten. Ook het in en uit de ‘tuktuk’, het vervoersmiddel van daar, bleek in het begin even zoeken te zijn naar de beste manier. Uiteindelijk had ik hierin mijn manier gevonden om zo efficiënt mogelijk in en uit de tuktuk te klimmen. Je wordt steeds creatiever. Op een gegeven moment presteerden we het om met vier of vijf mensen plus rolstoel in één tuktuk op pad te gaan!

Na twee indrukkwekkende dagen in de hoofdstad vertrokken we als sardientjes in een blikje, in een veel te klein busje naar het weeshuis. Een trip van ruim zes uur inclusief twee lekke banden. De aankomst bij het weeshuis was spannend. Toen een aantal kinderen in de gaten kregen dat wij er waren, stonden er binnen enkele minuten een heleboel kinderen om het busje. Wat onwennig stapten we uit. Veel tijd om te wennen kregen we niet want het was meteen tijd voor een introductie van de directeur van het weeshuis. Vervolgens kregen we de kamers in het guesthouse te zien en ook deze waren op de eerste verdieping. Dat het op de eerste verdieping was, wist ik van te voren maar dat het zo’n lange trap was inclusief hoge en ongelijke treden, daar had ik me niet op voorbereid. Achteraf gezien is het misschien maar goed dat ik niet alles van te voren wist want eenmaal daar roei je met de riemen die je hebt en als één ding me deze reis heeft bevestigd: overal en altijd is er wel een oplossing voor. De daaropvolgende dagen hadden we geen tijd om te wennen, de handen werden meteen uit de mouwen gestoken. Zeven dagen gedurende ons verblijf kwamen er tien studenten van de Battambang University om workshops te volgen die wij hadden voorbereid. Samen met een groepsgenoot heb ik twee keer een workshop ‘business plan’ verzorgd. Als je aan hen vroeg wat ze het liefst zouden willen was het antwoord een succesvol ‘business man of woman’ worden en veel geld verdienen. Een hele andere insteek dan hier in Nederland waar veel meer vanuit passie en talent wordt geredeneerd. Een van de vele cultuurverschillen die in die dagen naar voren kwamen!

Naast de workshops hebben we ook veel geklust. Er moest veel geschuurd en geschilderd worden. Ik heb gedaan wat ik kon. Zittend muurtjes geschuurd en geschilderd en ook heb ik geholpen met de muurtekeningen van o.a. groente en fruit die we hebben gemaakt. Het was lekker om fysiek bezig te zijn maar tegelijkertijd vond ik het lastig om mijn grenzen hierin aan te geven voor mezelf. Toch heb ik mijzelf in acht proberen te nemen en na het schuren en schilderen een moment van rust te nemen. Verder hebben we naast de workshops en het klussen ook tijd aan de kinderen besteed door met ze te sporten (ik maakte graag de foto’s) en door te spelen met de meegebrachte duplo of met ze te tekenen en kleuren. Op een paar oudere kinderen na, kon het merendeel geen woord Engels, dat was af en toe best lastig. Het was wonderbaarlijk hoe snel we als groep een routine hadden ontwikkeld. Ook kon ik mij heel snel neerleggen bij het feit dat ik afhankelijk was van anderen om op het terrein van het weeshuis van A naar B te komen. Dit terrein was voor mij te groot om op en neer te lopen van bijvoorbeeld de eetzaal naar ons slaapvertrek. Daarbij werd de trap ook een steeds minder groot obstakel. Door de hand vast te houden van een groepsgenoot had ik net wat meer steun en kon ik sneller en beter de trap opkomen.

Na ruim een week gingen we een paar dagen naar Siem Reap. Dé toeristische trekpleister van Cambodja, te meer omdat het dicht bij het tempelcomplex Angkor Wat ligt. Enerzijds was het leuk om even uit de routine van het weeshuis te zijn, anderzijds ook een beetje vreemd omdat we net onze draai hadden gevonden. In Siem Reap werd ik voor het eerst geconfronteerd met Cambodjaanse mensen met een handicap. In de hoofdstad heb ik een iemand in een rolstoel gezien en in Battambang misschien twee maar niet meer dan dat. Ik had inmiddels begrepen dat het hebben van een handicap, zowel fysiek als psychisch een taboe is in Cambodja. Deze mensen worden weggestopt en komen vaak het huis niet uit. Vooral de mensen die psychisch iets mankeren, iets wat door het verleden met de Rode Khmer een groot probleem blijkt te zijn, komen bedrogen uit. Er zijn in heel Cambodja slechts acht psychiaters! In Siem Reap waren het een aantal mensen die benen of armen misten en soms niet eens een rolstoel hadden. Bedelend komen zij de dag door. Heftig om te zien en het deed mij nog even beseffen hoeveel geluk ik heb gehad dat ik in Nederland ben geboren en hoe goed ik het hier heb met alle hulpmiddelen en medische zorg die ik tot mijn beschikking heb. Het feit dat je zo weinig mensen met een handicap zag, zorgde ervoor dat ik vaak werd bekeken. Zelf heb ik dat niet altijd meer in de gaten maar mijn groepsgenoten verbaasden zich hierover. Op een gegeven moment gingen we er maar grapjes over maken en vriendelijk blijven lachen. De mensen daar weten gewoon niet beter, het is echt onwetendheid. Dat betekende niet dat de mensen niet behulpzaam waren, want dat waren ze zeker wel.

De eerste dag hadden we even tijd om wat souvenirtjes te kopen en bij een winkeltje raakte we aan de praat met de eigenaresse, een meisje van midden twintig. Zij vroeg mij heel direct op de man af of ik al m’n hele leven in een rolstoel zat. Iets wat voor daar ongewoon is om zo direct te zijn. Ik antwoordde haar van niet en prompt begon ze te vertellen dat ze zelf twee broertjes had met een handicap. Ze was ineens zo ontroerd dat de tranen over haar wangen liepen. En ook dat is voor daar heel ongewoon, emoties worden niet getoond. Een bijzonder moment. Op dat moment voelde ik me een beetje machteloos en heb ik een broek gekocht voor het geld waar ik er ergens anders twee of drie van kon kopen.

Na een paar dagen Siem Reap gingen we per boot weer terug naar het weeshuis in Battambang. Een acht uur durende boottocht waar mijn rug niet heel blij van werd maar het was al het ongemak zeker waard! Het was fijn om weer terug te zijn in het weeshuis, het voelde als thuiskomen. Door de spelletjesmiddag die we meteen de dag erna organiseerde, brak het ijs nu definitief tussen ons en de kinderen. Ze werden uitbundiger en meer aanhankelijk. De rolstoel werd ook steeds interessanter en werd op een gegeven moment iets om mee te spelen. Ook het duwen van A naar B werd steeds vaker door de kinderen gedaan, heel grappig. We pakten als groep onze routine op en hebben veel kunnen doen de rest van de tijd. Het afscheid anderhalve week later was dan ook best moeilijk. Ik had best nog wel even willen blijven!

De terugreis naar Phnom Penh ging soepeler dan de heenweg. We hadden nog twee dagen om even bij te komen, wat souvenirtjes te kopen en een fotoshoot in Cambodjaanse klederdracht te doen. Vrijdag 31 januari jl. was het dan zover, we gingen alweer naar huis. Inmiddels ben ik alweer een week thuis en ik moet ontzettend wennen. Vooral aan het klimaat. Nu ik erop terugkijk, we hebben zoveel gedaan en gezien in een relatief korte tijd. De tijd is echt voorbij gevlogen. Ik heb geen moment spijt gehad dat ik ben gegaan, ondanks de af en toe de persoonlijke fysieke uitdagingen, ik had het nooit willen missen. Wat het sponsorgeld betreft, we hebben ontzettend goede dingen kunnen doen. Zo hebben we onder andere een betonnen pad aangelegd met behulp van klusjesmannen tegen overstroming in het regenseizoen, zijn er tafels en stoeltjes gekocht voor in hun klaslokaal en heeft elk kind een nieuw schooluniform gekregen. Diegene die een donatie heeft gedaan, nogmaals ontzettend veel dank!

Marjolein

  • Kahali

    FSHD gaat
    over mensen 

  • Sies

    FSHD is het 
    beste halen uit

    de dingen die
    je nog wel kan 

  • Vrielink

    FSHD is leven
    met pijn en
    vermoeidheid 

  • Bovens

    FSHD gaat
    over verlies

  • Gielesen

    FSHD gaat
    over je schuldig
    voelen 

  • Bilsen

    FSHD komt
    voor bij alle
    rassen en alle
    leeftijden

ZONDER REGISTRATIE
GEEN MEDICIJN

Registreer u hier

FSHD en het coronavirus

Voor de meeste personen met FSHD is het risico op een ernstige ziekte als gevolg van een COVID-19-infectie hetzelfde als bij de algemene bevolking. De... Lees meer

SINGELSWIM 2019: DE JUBILEUMEDITIE

De SingelSwim Utrecht is de enige zwemtocht door de oudste verdedigingsgracht van Nederland: de Utrechtse Singel. Het idee van de SingelSwim Utrecht is in 2013... Lees meer